မီးက်ီ ၂

ဒီေနရာမွာ ငါမရွိခဲ့ရင္….

နက္ေမွာင္တဲ့ ေလထုကိုစီး

ငါ့ခႏၶာကိုယ္လည္း ..ေရခဲတမွ်ေအးစက္လို ့

တိမ္စိုင္တိမ္ခဲေတြကို တြန္းတိုက္

အေသြးကုန္ အသားကုန္…လႊင့္လိုက္ ေမ်ာလိုက္မယ္။

ဟိုမွာေလ..ၾကယ္တစ္စု ၾကယ္တစ္စ…

ငါမေမးၿဖစ္လိုက္္တဲ့ ေမးခြန္းေတြမွာ အေၿဖရွိတယ္..

တစ္ညတစ္ေလ

နင္ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ၿဖစ္ခဲ့ရင္

အဲဒီလို ငါ့ကိုေတြ ့လိုက္ရလိမ့္မယ္..’မီးက်ီ’..

ဘဝဆိုတာ ပင္လယ္လည္း ၿဖတ္ရဲရတယ္..

ေတာင္ေတြလည္း ေက်ာ္ရဲရတယ္…

..

ေလထုကလည္း ရွတေအးခဲ

ငါ့မ်က္လံုးေတြ မိွတ္ထားလည္း

အေရွ ့အေနာက္ ေတာင္ ေၿမာက္ အရပ္မ်က္ႏွာ သိဖို ့မလိုပါဘူး

တကယ္ဆို

ဒီေနရာမွာ ငါမရွိခဲ့ရင္လည္း

ငါသိေနပါတယ္…. ..

ငါ့ဆီမွာ….ေဟာဒီရင္ဘတ္က သယ္သြားခဲ့တဲ့ ညအလင္း ရွိတယ္

မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ ဖေယာင္းတိုင္မီးေလးေတြ ရွိတယ္

မ်က္ရည္ၿဖဴးတဲ့ ထမင္းဝိုင္း ရွိတယ္

ဘယ္ေတာ့မွ အေမကို ထပ္မေတြ ့ႏိုင္ေတာ့ မယ္႕သားသမီးေတြ ရွိတယ္..

ငါမေပးလိုက္ရတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ရွိတယ္

တစ္ေန ့မွ မေပ်ာ္ပိုက္ႏိုင္တ ဲ့ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြ ရွိတယ္

မ်က္လံုးေၾကာင္ေတာင္ ကေလးငယ္ေလးေတြ ရွိတယ္…

နာညည္းေနတဲ့ ၿမိဳ ့ေတာ္ရွိတယ္..

ကမ္းမၿပန္ႏိုင္တဲ့ ေလွအိုေလွေဟာင္းေတြ ရွိၾကတယ္…

ဒါေပမယ့္..

အဲဒါ မဟုတ္ဘူး.....မဟုတ္ဘူး.. မဟုတ္ဘူးေလ တဲ့..

တကယ္ေတာ့

ဒီေနရာမွာ…

ငါရွိေနပါတယ္.

ေဟာဒီေနရာမွာပဲ ..ငါရွိေနတယ္ေလ.. မီးက်ီရဲ ့…..

ဘယ္ကိုသြားႏိုင္ေသးလို ့လဲ…..၊၊