ငါပိုင္ဆိုင္တာ..
ေဟာဒီစၾကဝဠာတစ္ခုလံုးမွာမွ
ကဗ်ာေရးတဲ့လက္တစ္စံုပါကြယ္..။
ၿပတင္းေပါက္မွာ စီးေနတာ
ေရခမ္းၿမစ္တစ္စင္းတဲ့..
ငါကႏၲာရ မွာစီးေနတာကေတာ့
အခ်စ္ခမ္းတဲ့ ႏွလံုးသားတစ္ခုပါ..
အမႈိိက္သရိုက္ေတြ ေၿမနီေၿမခဲေတြလည္းပါရဲ ့
အေရခြံလဲထားတဲ့ လူေတြလည္းပါရဲ ့..
ရႊံ ့ႏြံ၊ ေဗဒါေတြလည္းပါရဲ ့
ခရမ္းၿပာေရာင္ အၿပံဳးေတြလည္းပါရဲ ့
ေအာက္ဆံုးက မပ်က္သုဥ္းးတဲ့ ေက်ာက္ၿဖစ္ရုပ္ၾကြင္းေတြလည္းပါရဲ ့
မိုးမလင္းတဲ့ အလြမ္းခါးခါးေတြလည္းပါရဲ ့
ေမွာ္ပင္ရိုင္းေတြ ေက်ာက္စရစ္ေတြလည္းပါရဲ ့
အေရာင္စြန္းေနတဲ့ အခ်ိန္ဇယားေတြလည္းပါရဲ ့
အားလံုးေမ်ာေနၾက..ေရာေနၾက
အဲဒါေတြပဲ
ငါေတာ့ေကာက္ရထားခဲ့..။
ကံမေကာင္းမႈေတြ …ကံမေကာင္းမႈေတြ…
အခ်ိန္းအခ်က္နဲ ့မ်ား
ဒေရာေသာပါး ဝင္ေဆာင့္ေရာ့သလား..
ငါကိုယ္တိုင္က ကံမေကာင္းမႈမ်ားကို
ဆြဲေဆာင္ရာ….သံလိုက္တံုးၾကီးၿဖစ္ေနလို ့…။
အစစ္အမွန္ေပးလ်က္
အစစ္အမွန္ၿပန္မရဖန္မ်ားေတာ့
ငါ့မွာ..လက္က်န္အစစ္အမွန္ေလးေတာင္
ေပ်ာက္ပ်က္သြားေပါ့..။
အိုင္းစတိုင္းေၿပာတဲ့
စည္းနဲ ့ကမ္းနဲ ့တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ဒီစၾကဝဠာမွာ
စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ပရမ္းပတာ ၿဖစ္ေနတာငါ
လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ မရွိတာငါ..
သြမ္းရမ္းေတေလတာ ငါ..
ခံစားခ်က္ ေတြလည္း ခံစားရလြန္းလို ့
ခမ္းခမ္းသြားခဲ့..
မင္းတို ့ၿမင္ေစခ်င္တယ္…။
ခုေတာ့…. မနက္တိုင္းဟာ
အၿဖဴအမည္းၿဖစ္ေနတယ္..
မ်က္လံုးဖြင့္ၿပီးအိပ္ခဲ့လို ့ မ်က္လံုးပိတ္ၿပီးႏိုးထလာ
ဒီလိို အေရာင္နာ မနက္ခင္းမွာ
အႏွစ္ခ်ဳပ္ေတာ့
ငါ့ရင္ထဲ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ေသဆံုးေပါ့..။
နတ္ၿမစ္ထဲ ခုန္ခ်လို ့
လိုရာဆုၿပည့္ခြင့္ ရရင္
အတိတ္ေမ့တာေတာင္းမယ္
မၿမင္တတ္ မၾကားတတ္တာေတာင္းမယ္
စကားမေၿပာတတ္တာ ေတာင္းရင္
ပိုေကာင္္းမယ္ထင္ရဲ ့
ငါမပိုင္တဲ့ ေဟာဒီပါးစပ္နဲ ့
စကားလံုးေတြ..အၿပင္ထြက္ခြင့္ ေပးေရး မေပးေရး
စစ္ပြဲေတြတိုက္ေနရလို ့….။
ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၉၉၆
No comments:
Post a Comment