ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ ကိုခ်စ္လို ့ရတဲ့အမွား

ေစ်းထဲမွာ

ငါးအရွင္လတ္လတ္ေတြ

ေရမရွိ ေရမထိ

ဗန္းထဲထည့္ ခ်ၿပထားေလရဲ ့..

အဲဒီမွာ

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ကို သတိရမိတယ္

သူ ့မွာေတာ့

ေရခ်ိဴငါးသေလာက္နဲ ့ ငဖ်င္းကိုၿမင္ၿပီး

“လူၾကိဳက္နည္းတဲ့ေကာင္” ရွိခဲ့ဖူးလို ့ပါ..။

ေဟာဒီမွာက်

ငါးအရွင္လတ္လတ္ေတြ

တဖ်တ္ဖ်တ္လူးေနၾကပံု မ်ား..

ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး

ဒီငါးေတြ အကုန္ဝယ္ၿပီး ေရထဲလႊတ္လိုက္ဖို ့

ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး

အဲဒီငါးေတြ ကုန္စင္ေအာင္ ေရထဲၿပန္လႊတ္ေပးခဲ့ရင္ေတာင္

ေနာက္တေန ့ ေရာက္လာမယ့္ ငါးေတြအတြက္

ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး

ကိုယ္တကယ္္မတတ္ႏိုင္ဘူး

ကိုယ္မတတ္ႏိုင္တာေတြမ်ားလွၿပီ…။

‘ယဥ္ေက်းၿပီး အဓိပၸာယ္မဲ့တဲ့ စကားလံုးေတြ..’ တဲ့

William Butler Yeats က ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ထဲမွာ ေၿပာတယ္

အဲဒီစကားလံုးေတြနဲ ့ တြန္ ့ခ်ည္ ရႈံ ့ခ်ည္ ႏႈတ္ခမ္းေပါင္းမ်ားစြာ..ကိုယ္ၿဖတ္သန္းခဲ့ဖူးၿပီ..

မယဥ္ေက်းတဲ့..ေဟာဒီ ကိုယ့္ရဲ ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြဟာဆိုရင္ေလ..

အဓိပၸာယ္ရွိတာေတြလည္း ေၿပာၿပခ်င္ပါေသး သတဲ့..

ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး…

ေလာကၾကီးထဲမွာ.. တံုးတိုက္က်ားကိုက္္ ေနထိုင္ရင္း

လူတစ္ေယာက္စ..ႏွစ္ေယာက္စေလး ေလာက္ေတာင္

ေပ်ာ္ရႊင္သာယာေအာင္ ကိုယ္မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ဘူး

အဲဒီ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ဆိုတာဟာ

ဝတၳဳ ပစၥည္းၿဖစ္ခဲ့ရင္

ကိုယ့္ရွိစုမဲ့စုေတြ အားလံုးနဲ ့..အမ်ားၾကီးဝယ္ေပးခ်င္ပါရဲ ့

ခုေတာ့ ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး

လမ္းေလွ်ာက္တိုင္း ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ေမာ့ ၾကည့္တာ

မ်က္ရည္ ေရတိမ္မွာ နစ္သြားမွာစိုးေနလို ့ပါ..

ေရွ ့ကလာသူ ဘယ္သူ ဘယ္ဝါ

ကိုယ္မသိလိုက္ မၿမင္လိုက္မိဘူး

ၾကာၾကာ မဝါးလည္း ခါးမွန္းေတာ့သိပါရဲ ့..

ကိုယ့္ကိုခ်စ္ခင္ လို ့

အိမ္အေမး လာၾကသူေတြကိုေတာင္

ကဗ်ာတစ္စ စာတစ္စ

လင္ပန္းစုတ္ၾကီးထဲ

မသပ္မရပ္ စုေကာက္ထည့္ၿပီး

ေကၽြးခ်င္ ေမြးခ်င္မိေနတာ ကလြဲလို ့

ဘာဆိုဘာမွ မတည္ခင္းလိုက္ႏိုင္ဘူး

ကမ ၻာၾကီးမီးေလာင္ေနတာ ၿမင္ရတယ္္

သားေကာင္ေတြလည္း ခုဆို ကုန္ေလာက္ေရာေပါ့..

ဒီကမ ၻာတစ္ခုထဲမွာပဲ …ကိုယ္ရွိေနပါလ်က္နဲ ့

ေလမပင့္ေအာင္ေတာင္.. မကူေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး

သူ ့ကိုခ်စ္လ်က္နဲ ့

သူေသၿပီး ႏွစ္သံုးဆယ္ မွာမွ ကိုယ္ေမြးတယ္..

သူမရွိေတာ့.. ခု ကိုယ္တို ့တေတြ ဒုကၡ ဆိုးဆိုး ေတြ ့ၿပီေပါ့

အဲဒီဒုကၡ ပင္လယ္ေဝေနတဲ့ အေၾကာင္း

ကိုယ့္ရင္ဘတ္စည္တီးၿပီး

သူ ့အိမ္ေရွ ့မွာေတာင္ ေအာ္မေၿပာၿပႏိုင္ေတာ့ဘူး..

ဘုရားသခင္ကိုခ်ည္း အၿပစ္မပံုခ်ပါနဲ ့..

သူလည္း တတ္သေလာက္ေတာ့ ဖန္ဆင္း ေပးခဲ့ရွာမွာပါ..

ဒါေပမယ့္..

လူၿဖစ္လာၿပီး ေတာ့မွ

ႏွလံုးသားနဲ ့ ဦးေႏွာက္္ကို

လက္ဝါးၾကီး အအုပ္ခံ ထားရတဲ့သူ ေတြရွိတယ္

လူဆိုတဲ့ သေဘာသဘာဝ ေလးကိုေတာင္

မကာကြယ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး

ႏွလံုးသားနဲ ့ ဦးေႏွာက္္

ၾကီးလြန္း ထြားလြန္း သန္မာလြန္း ရင္လည္း

အလိုမပါ ဘဲ

နံရံ တဖက္ၿခားကို ေရာက္ေရာက္သြားသူေတြခ်ည္း ေပါ့..

အဲဒါ ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး

…

ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး

…

ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး

…

ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး

ကိုယ္မတတ္ႏိုင္တာေတြ တကယ္ကို မ်ားတယ္…။

ခုေတာ့

ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း

ေစ်းလည္ေခါင္မွာရပ္လို ့…

ခုနက ငါးေတြဆီ..မ်က္လံုး ခဏခဏ ေရာက္ပါရဲ ့…

တဗြက္ဗြက္ ေအာ္ၿမည္ ထေနတဲ့ဆီပူပူမွာ..

အေရခြံလန္ေအာင္ အေၾကာ္ခံရမွာလား..

ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ေရေႏြးအိုးထဲ

ၿမဳပ္ကနဲ ေပၚကနဲ အၿပဳတ္ခံၾကရမွာလား

ကိုယ္မတတ္ႏိုင္တာေတြ..

ကိုယ္မတတ္ႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း

အေသအခ်ာ မေတြးလိုက္ႏိုင္ေသးခင္မွာပဲ..

ငါးတစ္ေကာင္ကို ဇက္ကနဲ ဆြဲလို ့ယူသြားခဲ့ၿပီ

ကိုယ့္ေဘးမွာ….

..

‘ခြပ္ကနဲ’ ပဲတဲ့….။

..

..

ကိုယ္မတတ္ႏိုင္လိုက္ဘူး…။