ေၿမၿပင္မွာ ၾကယ္ေတြ
တလင္းလင္း တလက္လက္
တၿပိဳးၿပိဳး တၿပက္ၿပက္ နဲ ့…။
ဘယ္ေလာက္ပဲ
ဖံုးထား ဖိထား သိုထား ဝွက္ထား
ေလွာင္ထား ပိတ္ထား ခ်ဳပ္ထား ေႏွာင္ထား ပေစဦးေပါ ့…
ဘယ္ေလာက္ပဲ
အလင္းေရာင္ေတြ ဖယ္ထား ရွားထား ရွင္းထား လင္းထား ခံရတဲ့
ေန ့ေတြ ညေတြ ရွိေန ပေစဦးေပါ ့…
ဘယ္ေလာက္ပဲ
ခ်ိဳးထား ႏွိမ္ထား နင္းထား ေၿခထား
ေမွာင္အတိမွာ ႏွလံုးသားမ်ား
နာညည္းေနခဲ့ပေစဦးေပါ ့….
ေဟာဒီမွာ
ၾကယ္ေတြရယ္ေလ..
တလင္းလင္း တလက္လက္
တဖိတ္ဖိတ္ တေတာက္ေတာက္
တၿပိဳးၿပိဳး တၿပက္ၿပက္ နဲ ့…။
စက္တင္ဘာ ၂၀၀၇
ငါပိုင္ဆိုင္တာ..
ေဟာဒီစၾကဝဠာတစ္ခုလံုးမွာမွ
ကဗ်ာေရးတဲ့လက္တစ္စံုပါကြယ္..။
ၿပတင္းေပါက္မွာ စီးေနတာ
ေရခမ္းၿမစ္တစ္စင္းတဲ့..
ငါကႏၲာရ မွာစီးေနတာကေတာ့
အခ်စ္ခမ္းတဲ့ ႏွလံုးသားတစ္ခုပါ..
အမႈိိက္သရိုက္ေတြ ေၿမနီေၿမခဲေတြလည္းပါရဲ ့
အေရခြံလဲထားတဲ့ လူေတြလည္းပါရဲ ့..
ရႊံ ့ႏြံ၊ ေဗဒါေတြလည္းပါရဲ ့
ခရမ္းၿပာေရာင္ အၿပံဳးေတြလည္းပါရဲ ့
ေအာက္ဆံုးက မပ်က္သုဥ္းးတဲ့ ေက်ာက္ၿဖစ္ရုပ္ၾကြင္းေတြလည္းပါရဲ ့
မိုးမလင္းတဲ့ အလြမ္းခါးခါးေတြလည္းပါရဲ ့
ေမွာ္ပင္ရိုင္းေတြ ေက်ာက္စရစ္ေတြလည္းပါရဲ ့
အေရာင္စြန္းေနတဲ့ အခ်ိန္ဇယားေတြလည္းပါရဲ ့
အားလံုးေမ်ာေနၾက..ေရာေနၾက
အဲဒါေတြပဲ
ငါေတာ့ေကာက္ရထားခဲ့..။
ကံမေကာင္းမႈေတြ …ကံမေကာင္းမႈေတြ…
အခ်ိန္းအခ်က္နဲ ့မ်ား
ဒေရာေသာပါး ဝင္ေဆာင့္ေရာ့သလား..
ငါကိုယ္တိုင္က ကံမေကာင္းမႈမ်ားကို
ဆြဲေဆာင္ရာ….သံလိုက္တံုးၾကီးၿဖစ္ေနလို ့…။
အစစ္အမွန္ေပးလ်က္
အစစ္အမွန္ၿပန္မရဖန္မ်ားေတာ့
ငါ့မွာ..လက္က်န္အစစ္အမွန္ေလးေတာင္
ေပ်ာက္ပ်က္သြားေပါ့..။
အိုင္းစတိုင္းေၿပာတဲ့
စည္းနဲ ့ကမ္းနဲ ့တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ဒီစၾကဝဠာမွာ
စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ပရမ္းပတာ ၿဖစ္ေနတာငါ
လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ မရွိတာငါ..
သြမ္းရမ္းေတေလတာ ငါ..
ခံစားခ်က္ ေတြလည္း ခံစားရလြန္းလို ့
ခမ္းခမ္းသြားခဲ့..
မင္းတို ့ၿမင္ေစခ်င္တယ္…။
ခုေတာ့…. မနက္တိုင္းဟာ
အၿဖဴအမည္းၿဖစ္ေနတယ္..
မ်က္လံုးဖြင့္ၿပီးအိပ္ခဲ့လို ့ မ်က္လံုးပိတ္ၿပီးႏိုးထလာ
ဒီလိို အေရာင္နာ မနက္ခင္းမွာ
အႏွစ္ခ်ဳပ္ေတာ့
ငါ့ရင္ထဲ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ေသဆံုးေပါ့..။
နတ္ၿမစ္ထဲ ခုန္ခ်လို ့
လိုရာဆုၿပည့္ခြင့္ ရရင္
အတိတ္ေမ့တာေတာင္းမယ္
မၿမင္တတ္ မၾကားတတ္တာေတာင္းမယ္
စကားမေၿပာတတ္တာ ေတာင္းရင္
ပိုေကာင္္းမယ္ထင္ရဲ ့
ငါမပိုင္တဲ့ ေဟာဒီပါးစပ္နဲ ့
စကားလံုးေတြ..အၿပင္ထြက္ခြင့္ ေပးေရး မေပးေရး
စစ္ပြဲေတြတိုက္ေနရလို ့….။
ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၉၉၆
အခ်ိန္သည္လည္း ေက်ာ္ၿဖတ္ကူးသြားတဲ့.. ၿမစ္တစ္စင္းလို..
ငါကိုယ္တိုင္ ဟိုဖက္ကမ္းေရာက္သြားခဲ့ၿပီးေတာင္မွ
ဟိုဖက္ကမ္းကို ေရာက္ေနခဲ့မွန္းမသိခဲ့…။
ႏွစ္ႀကိမ္မဆင္းႏုိင္ေတာ့ ဘယ္ေရကိုဘယ္ေရမွန္းမသိ
ေယာင္ဝါးဝါးနဲ႔ ကမ္းသာဆင္းလုိက္ခဲ့ရၿပီ…။
လက္ခ်ဳိးေရလို႔ စိတ္ထဲမွာမွတ္
ငါ႔အသက္ ဘဝတစ္ဝက္က်ိဳးခဲ့ၿပီးေတာ့မွ
နင္ကအခ်စ္ဆိုတာကို မသိရေကာင္းေရာ႔လားတဲ႔…။
ငါ႔ကို ထုခဲ့ႏွက္ခဲ့ အႀကိမ္ႀကိမ္
ၿပံဳးခဲ့မဲ့ခဲ့ဖူးတဲ့…ေဟာဒီမ်က္ႏွာေပါင္းတစ္ေသာင္း
နင္ဘယ္ႏွယ့္လုိ႔…ေၿပာရက္ခဲ့သလားကြယ္…။
မသိလိုက္မသိဖာသာေနတိုင္း
ငါ..အာ႐ုံေတြမ႐ွိလို႔ နင္ထင္ရင္ မွားလိမ့္မယ္ “ မီးက်ီ”…။
ေနာက္ၿမစ္တစ္စင္းကို ငါမကူးခင္
နင့္ကို ဒီမွာတင္ ႏွုွတ္ဆက္လိုက္ပါ႔မယ္…
ငါေပးႏုိင္တာေတြေပးခဲ့ၿပီးေတာင္မွ
နင္မၿပည့္ဝေသးဘူး ထင္ခ်င္ေသးရင္လည္း ထင္က်န္ရစ္ပါေစေလ…
ငါကေတာ့ လွမ္းၿမင္ေနတုန္း လက္ၿပလိုက္ဦးမယ္…
က်န္ေနဦးရစ္ေတာ့ ဒီကမ္းပါးထိပ္ဆီမွာပဲ “မီးက်ီ” ရယ္…..
ေစ်းထဲမွာ
ငါးအရွင္လတ္လတ္ေတြ
ေရမရွိ ေရမထိ
ဗန္းထဲထည့္ ခ်ၿပထားေလရဲ ့..
အဲဒီမွာ
ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ကို သတိရမိတယ္
သူ ့မွာေတာ့
ေရခ်ိဴငါးသေလာက္နဲ ့ ငဖ်င္းကိုၿမင္ၿပီး
“လူၾကိဳက္နည္းတဲ့ေကာင္” ရွိခဲ့ဖူးလို ့ပါ..။
ေဟာဒီမွာက်
ငါးအရွင္လတ္လတ္ေတြ
တဖ်တ္ဖ်တ္လူးေနၾကပံု မ်ား..
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး
ဒီငါးေတြ အကုန္ဝယ္ၿပီး ေရထဲလႊတ္လိုက္ဖို ့
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး
အဲဒီငါးေတြ ကုန္စင္ေအာင္ ေရထဲၿပန္လႊတ္ေပးခဲ့ရင္ေတာင္
ေနာက္တေန ့ ေရာက္လာမယ့္ ငါးေတြအတြက္
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး
ကိုယ္တကယ္္မတတ္ႏိုင္ဘူး
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္တာေတြမ်ားလွၿပီ…။
‘ယဥ္ေက်းၿပီး အဓိပၸာယ္မဲ့တဲ့ စကားလံုးေတြ..’ တဲ့
William Butler Yeats က ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ထဲမွာ ေၿပာတယ္
အဲဒီစကားလံုးေတြနဲ ့ တြန္ ့ခ်ည္ ရႈံ ့ခ်ည္ ႏႈတ္ခမ္းေပါင္းမ်ားစြာ..ကိုယ္ၿဖတ္သန္းခဲ့ဖူးၿပီ..
မယဥ္ေက်းတဲ့..ေဟာဒီ ကိုယ့္ရဲ ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြဟာဆိုရင္ေလ..
အဓိပၸာယ္ရွိတာေတြလည္း ေၿပာၿပခ်င္ပါေသး သတဲ့..
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး…
ေလာကၾကီးထဲမွာ.. တံုးတိုက္က်ားကိုက္္ ေနထိုင္ရင္း
လူတစ္ေယာက္စ..ႏွစ္ေယာက္စေလး ေလာက္ေတာင္
ေပ်ာ္ရႊင္သာယာေအာင္ ကိုယ္မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ဘူး
အဲဒီ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ဆိုတာဟာ
ဝတၳဳ ပစၥည္းၿဖစ္ခဲ့ရင္
ကိုယ့္ရွိစုမဲ့စုေတြ အားလံုးနဲ ့..အမ်ားၾကီးဝယ္ေပးခ်င္ပါရဲ ့
ခုေတာ့ ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး
လမ္းေလွ်ာက္တိုင္း ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ေမာ့ ၾကည့္တာ
မ်က္ရည္ ေရတိမ္မွာ နစ္သြားမွာစိုးေနလို ့ပါ..
ေရွ ့ကလာသူ ဘယ္သူ ဘယ္ဝါ
ကိုယ္မသိလိုက္ မၿမင္လိုက္မိဘူး
ၾကာၾကာ မဝါးလည္း ခါးမွန္းေတာ့သိပါရဲ ့..
ကိုယ့္ကိုခ်စ္ခင္ လို ့
အိမ္အေမး လာၾကသူေတြကိုေတာင္
ကဗ်ာတစ္စ စာတစ္စ
လင္ပန္းစုတ္ၾကီးထဲ
မသပ္မရပ္ စုေကာက္ထည့္ၿပီး
ေကၽြးခ်င္ ေမြးခ်င္မိေနတာ ကလြဲလို ့
ဘာဆိုဘာမွ မတည္ခင္းလိုက္ႏိုင္ဘူး
ကမ ၻာၾကီးမီးေလာင္ေနတာ ၿမင္ရတယ္္
သားေကာင္ေတြလည္း ခုဆို ကုန္ေလာက္ေရာေပါ့..
ဒီကမ ၻာတစ္ခုထဲမွာပဲ …ကိုယ္ရွိေနပါလ်က္နဲ ့
ေလမပင့္ေအာင္ေတာင္.. မကူေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး
သူ ့ကိုခ်စ္လ်က္နဲ ့
သူေသၿပီး ႏွစ္သံုးဆယ္ မွာမွ ကိုယ္ေမြးတယ္..
သူမရွိေတာ့.. ခု ကိုယ္တို ့တေတြ ဒုကၡ ဆိုးဆိုး ေတြ ့ၿပီေပါ့
အဲဒီဒုကၡ ပင္လယ္ေဝေနတဲ့ အေၾကာင္း
ကိုယ့္ရင္ဘတ္စည္တီးၿပီး
သူ ့အိမ္ေရွ ့မွာေတာင္ ေအာ္မေၿပာၿပႏိုင္ေတာ့ဘူး..
ဘုရားသခင္ကိုခ်ည္း အၿပစ္မပံုခ်ပါနဲ ့..
သူလည္း တတ္သေလာက္ေတာ့ ဖန္ဆင္း ေပးခဲ့ရွာမွာပါ..
ဒါေပမယ့္..
လူၿဖစ္လာၿပီး ေတာ့မွ
ႏွလံုးသားနဲ ့ ဦးေႏွာက္္ကို
လက္ဝါးၾကီး အအုပ္ခံ ထားရတဲ့သူ ေတြရွိတယ္
လူဆိုတဲ့ သေဘာသဘာဝ ေလးကိုေတာင္
မကာကြယ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး
ႏွလံုးသားနဲ ့ ဦးေႏွာက္္
ၾကီးလြန္း ထြားလြန္း သန္မာလြန္း ရင္လည္း
အလိုမပါ ဘဲ
နံရံ တဖက္ၿခားကို ေရာက္ေရာက္သြားသူေတြခ်ည္း ေပါ့..
အဲဒါ ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး
…
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး
…
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး
…
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္တာေတြ တကယ္ကို မ်ားတယ္…။
ခုေတာ့
ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း
ေစ်းလည္ေခါင္မွာရပ္လို ့…
ခုနက ငါးေတြဆီ..မ်က္လံုး ခဏခဏ ေရာက္ပါရဲ ့…
တဗြက္ဗြက္ ေအာ္ၿမည္ ထေနတဲ့ဆီပူပူမွာ..
အေရခြံလန္ေအာင္ အေၾကာ္ခံရမွာလား..
ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ေရေႏြးအိုးထဲ
ၿမဳပ္ကနဲ ေပၚကနဲ အၿပဳတ္ခံၾကရမွာလား
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္တာေတြ..
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း
အေသအခ်ာ မေတြးလိုက္ႏိုင္ေသးခင္မွာပဲ..
ငါးတစ္ေကာင္ကို ဇက္ကနဲ ဆြဲလို ့ယူသြားခဲ့ၿပီ
ကိုယ့္ေဘးမွာ….
..
‘ခြပ္ကနဲ’ ပဲတဲ့….။
..
..
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္လိုက္ဘူး…။
ေရးေရးပ်ပ်
အေကာင္ငယ္ေလးတစ္ေကာင္ ငါ …။
အရုပ္ဆိုးတဲ့ ေသြးခုန္မႈနဲ ့
ပါးလႊာတဲ့ တိမ္ေစာင္ထဲမွာ ေကြးေကြးေလး…
ေႏွးလိုက္တဲ့ ပူၿပင္းမႈ
အီလည္လည္ ေရဒီယိုထဲမွာ
ေတာထြက္ခ်င္စိတ္ေတာင္ေပါက္ရဲ ့..
ေနေရာင္ေဆာင္းတဲ့ ေတာလမ္းေလးေပၚ
မဆီမဆိုင္ ပ်ိဳ ့တက္လာတဲ့ အလြမ္း
မ်ိဳမရ ထုတ္မရ
အလြမ္းနင္လို ့…
သုညေတာင္ ၿပည့္စံုေအာင္ မဆြဲႏိုင္တဲ့
ၾကယ္ေတြနဲ ့ပဲ စကားေၿပာခြင့္ရတဲ့
မႈန္တိမႈန္ဝါး
အဲဒီအေကာင္ငယ္မွာ
အဲဒီငါ့မွာေလ..
လြမ္းေတာင္ ရဲရဲမလြမ္း ရဲတာ
စာမ်က္ႏွာေတြ မွားလွန္မိလို ့ပါကြယ္….။
၁၉၉၆
ဒီေနရာမွာ ငါမရွိခဲ့ရင္….
နက္ေမွာင္တဲ့ ေလထုကိုစီး
ငါ့ခႏၶာကိုယ္လည္း ..ေရခဲတမွ်ေအးစက္လို ့
တိမ္စိုင္တိမ္ခဲေတြကို တြန္းတိုက္
အေသြးကုန္ အသားကုန္…လႊင့္လိုက္ ေမ်ာလိုက္မယ္။
ဟိုမွာေလ..ၾကယ္တစ္စု ၾကယ္တစ္စ…
ငါမေမးၿဖစ္လိုက္္တဲ့ ေမးခြန္းေတြမွာ အေၿဖရွိတယ္..
တစ္ညတစ္ေလ
နင္ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ၿဖစ္ခဲ့ရင္
အဲဒီလို ငါ့ကိုေတြ ့လိုက္ရလိမ့္မယ္..’မီးက်ီ’..
ဘဝဆိုတာ ပင္လယ္လည္း ၿဖတ္ရဲရတယ္..
ေတာင္ေတြလည္း ေက်ာ္ရဲရတယ္…
..
ေလထုကလည္း ရွတေအးခဲ
ငါ့မ်က္လံုးေတြ မိွတ္ထားလည္း
အေရွ ့အေနာက္ ေတာင္ ေၿမာက္ အရပ္မ်က္ႏွာ သိဖို ့မလိုပါဘူး
တကယ္ဆို
ဒီေနရာမွာ ငါမရွိခဲ့ရင္လည္း
ငါသိေနပါတယ္…. ..
ငါ့ဆီမွာ….ေဟာဒီရင္ဘတ္က သယ္သြားခဲ့တဲ့ ညအလင္း ရွိတယ္
မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ ဖေယာင္းတိုင္မီးေလးေတြ ရွိတယ္
မ်က္ရည္ၿဖဴးတဲ့ ထမင္းဝိုင္း ရွိတယ္
ဘယ္ေတာ့မွ အေမကို ထပ္မေတြ ့ႏိုင္ေတာ့ မယ္႕သားသမီးေတြ ရွိတယ္..
ငါမေပးလိုက္ရတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ရွိတယ္
တစ္ေန ့မွ မေပ်ာ္ပိုက္ႏိုင္တ ဲ့ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြ ရွိတယ္
မ်က္လံုးေၾကာင္ေတာင္ ကေလးငယ္ေလးေတြ ရွိတယ္…
နာညည္းေနတဲ့ ၿမိဳ ့ေတာ္ရွိတယ္..
ကမ္းမၿပန္ႏိုင္တဲ့ ေလွအိုေလွေဟာင္းေတြ ရွိၾကတယ္…
ဒါေပမယ့္..
အဲဒါ မဟုတ္ဘူး.....မဟုတ္ဘူး.. မဟုတ္ဘူးေလ တဲ့..
တကယ္ေတာ့
ဒီေနရာမွာ…
ငါရွိေနပါတယ္.
ေဟာဒီေနရာမွာပဲ ..ငါရွိေနတယ္ေလ.. မီးက်ီရဲ ့…..
ဘယ္ကိုသြားႏိုင္ေသးလို ့လဲ…..၊၊
ငါ မေန ့က အိမ္မက္ မမက္ ခဲ့ ဘူး..
အိမ္မက္ မမက္ တဲ့ အေၾကာင္း နင့္ကို ငါေၿပာၿပရလိမ့္မယ္ ‘မီးက်ီ’
ဗလာဟင္းလင္းထဲ ငါတို ့ဘယ္္ေတာ့ေရာက္ ၾကမွာလဲ..
နင္က ဝတ္တုန္း စားတုန္း ေပ်ာ္တုန္း ေမာ္တုန္း
ငါ့ကို ေရွ ့ႏွစ္ေတြအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခိုင္းေနတုန္း
ဘယ္မွာလဲ ငါရပ္ေနခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့ေနရာ..
လူေတြ စုစုရံုးရံုး ၿပံဳးၾကေမာ္ၾက ေနေနခဲ့ၾကတယ္ ဆိုတဲ့ တနဂၤေႏြ တစ္ပတ္..
အဲဒါငါ့ကိုၿပခဲ့စမ္းပါဦး
ငါ့လက္ဖဝါးထဲထည့္ၿပီး ေနာက္တၾကိမ္ ေသခ်ာခ်င္မိပါရဲ ့…
မေန ့ကလည္းေလ
တေန ့ကလိုပါပဲ.. ငါ အိမ္မက္ မမက္ ခဲ့ ဘူး..
နင္က အၿပာေရာင္အိမ္ေလး လိုခ်င္ သတဲ့
လူလိုသူလိုေနထိုင္ခ်င္ သတဲ့
တံဆိပ္ထင္းထင္း ဝင္းေနတဲ့ ဟိုတမ်ိဴး ဒီတမ်ိဴး ပိုင္ခ်င္ပါ္ သတဲ့
ငါက ေဟာဒီ စက္ဘီးအိုကေလးေတာင္
မမက္ေမာခ်င္ ေတာ့ပါကြယ္…
မီးက်ီရယ္
ငါ့ကိုသနားပါ..
ငါဟာအိပ္မက္ဆိုတာကိုေတာင္ မပိုင္ ခဲ့သူပါ
လူထူထူဆို ေခါင္းငံု ့ႏိွမ့္ခ်ေနရသူပါ
သခင္ၾကီးေတြ ကလည္း အမ်ားသားလားဟယ္..
နင့္ကိုေတာ့ငါ ေၿပာၿပရပါဦးမယ္..
ဘုရားစူးပါ…
ငါတေန ့ဆို တေန ့မွ အိပ္မက္မမက္ခဲ့ဖူးပါဘူး မီးက်ီရယ္
နင္သိရေအာင္ပါေလ….
