ငါလမ္းေလၽွာက္ရင္းေတြးတယ္/ထိုင္ေနရင္း/တိမ္အျဖဴေရာင္ေတာက္ေတာက္ကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း/အိပ္ရာထက္လဲေလ်ာင္းေနရင္း/ပင္လယ္ကိုမ်က္ႏွာျပဳရင္း/
ေလာကၾကီးမွာ ရွိတာေတြက အမ်ားၾကီးေပါ့ မီးက်ီ
ဥပမာ - လူ _ ေၾကာင္ _ တိုက္တာအေဆာက္အဦ _ ၾကယ္တာရာ _ ပန္းခင္း
အႏုပညာ _ ခ်စ္ၿခင္း _ လူသားခ်င္းစာနာမႈ…
ဥပမာ - လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ ရင္ခုန္သံ _ ၿငိမ္းေအးမႈ _ နင့္ရဲ ့ ေမႊးရနံ ့..
ဥပမာေပါ့ေလ..
ေလာကၾကီးမွာ ေကာင္းၿခင္းတရားေတြပဲ ရွိတယ္လို ့ ငါထင္ပါတယ္…
ေကာင္းၿခင္းတရား မွာ ေနာက္ေက်ာ မရွိဘူး
မ်က္ႏွာ ႏွစ္ဖက္ မရွိဘူး
ဘယ္ဘက္ပဲ လွည့္လွည့္ .. ပကတိၿပယုဂ္က တစ္မ်ိဳးတည္းပဲ
အဲသလို ငါယံုတယ္…။
တစ္ည…. ၾကယ္ေတြသိပ္မလင္းေပမယ့္လို ့… လေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ရွိတဲ့ တစ္ည…
အဘြား နဲ ့ ငါ တုိက္ေတြၾကားက ေကာင္းကင္ ကို ေမာ့ၾကည့္တုန္း
ငါ ။ --- ။ “ေကာင္းကင္ၾကီးက ၿပံဳးေနတယ္ အဘြားရဲ ့…”
အဘြား။ --- ။ “အဲဒါ မင္းငယ္ေသးလိ္ု ့ပါ.. ငါ့ေၿမးရယ္ ” တဲ့…။
တကယ္ေတာ့ ငါ ဘယ္ေတာ့မွ ၾကီးၿပင္းလာမွာ မဟုတ္ဘူး မီးက်ီ
င့ါ ရင္ထဲက မီးေတာက္အလင္းက အဲဒီတစ္ညတုန္းကလိုပဲ .. ေသးငယ္ေပမယ့္ စူးရွေနဆဲပဲ…
ဘယ္အခ်ိန္ ငါေမာ့ၾကည့္ၾကည့္…ေကာင္းကင္ၾကီးကလည္း ၿပံဳးရယ္ေနတုန္းပဲ…
ဘယ္ႏွစ္ခါပဲ လဲက်က် ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ငိုယိုၿပီး လူးလဲထ..
မ်က္ႏွာက သနပ္ခါးေတြ ေပပ်က္ေနေပမယ့္လို ့…
ရင္ထဲက မီးေတာက္အလင္းေလးက ၾကည္လက္ေနတတ္တယ္…
ခဏခဏ ငါလဲက်ခဲ႔တယ္
ဒါေပမယ္႔ ငါဘာမွ မေၿပာင္းလဲဘူး …
..........ပု႐ြက္ဆိတ္ေလးေတြရဲ႕ ဓေလ့သဘာဝကို တအံ့တႀသ ေစာင့္ႀကည့္ေနခ်င္တုန္းပဲ ….
လီဆယ္မႈေတြကို လီဆယ္မႈေတြလို႔ မယံုႀကည္ႏုိင္ေသးဘူး….
ၿပံဳးလိုက္မဲ့လိုက္ ဝ႐ုန္းသုန္းကား ၿဖစ္ေနတဲ့ ဟစ္ပိုခရစ္ေတြကို ၿမင္ရင္ သေဘာတက် ရယ္ေမာေနမိတယ္..
မနက္ခင္းေနေရာင္ၿခည္/ ေတးသံ/ မိုးေရစက္/ ေတာင္တန္း/ ဇီဇဝါပန္းရနံ ့ လိုပဲ..
လူုေတြအားလံုးဟာ ငါ့အတြက္ေတာ့ တမ်ိဳးတဖံု ခ်စ္စရာေကာင္းတာခ်ည္းပဲ..
မိတ္ေဆြ အေရၿခံဳ ေသြးေလေၿခာက္ၿခားေနသူေတြကိုေတာင္ ခ်စ္ေနတတ္ပါေသးတယ္….။
ငါ႔ရင္ထဲက မီးေတာက္ကေလးဟာ..
ငါ႔အတြက္ နင့္အတြက္ ေကာင္းၿခင္းတရားေတြရွိတဲ့ ေလာကႀကီးအတြက္…
သနပ္ခါး ကြက္ႀကား တဝက္တပ်က္ ၿဖစ္ေနလ်က္နဲ႔
ငါ အႀကိမ္ႀကိမ္ လူးလဲထ
ငါ အႀကိ္မ္ႀကိမ္ မားမားမတ္မတ္ရပ္
မီးေတာက္အလင္းရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈ နဲ႔ ေ႐ွ႔ကိုဆက္လ်က္ပဲ...
ၿငိမ္းေအးမႈဆိုတာ ေကာင္းကင္ဘံု တက္မွ မဟုတ္ပါဘူး မီးက်ီရယ္…
ေလာကၾကီးရဲ ့ ေကာင္းၿခင္းတရားကို ငါသိပ္ခ်စ္တယ္..
ၿဖစ္တည္ၿခင္း ပ်က္စီးၿခင္းတရားကို ငါသိပ္ခ်စ္တယ္…
ဘာမွ မရွိၿခင္းကို ငါသိပ္ခ်စ္တယ္..
သဘာဝတရား ရဲ ့ လည္ပတ္စီးဆင္းမႈကို ငါသိပ္ခ်စ္တယ္..
လူသားဆန္ၿခင္းကို ငါသိပ္ခ်စ္တယ္..
ေမတၱာတရား ကို ငါသိပ္ခ်စ္တယ္…
ၿပီးေတာ့
နင့္ကို ငါသိပ္ခ်စ္တယ္..
ဘယ္သူေတြက ဘယ္သူေတြကို…ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္ႏိုင္ခဲ့မလဲ…
ေလာက ဓမၼတာထဲမွာ လည္ေနတဲ့ငါ..
တစ္ေန ့ေတာ့ ေပ်ာက္သြားရမွာပါပဲ..
အဲဒါ ဘယ္ေန ့လဲ … ဘယ္ေန ့လဲ … ဘယ္ေန ့လဲ …
ဘယ္ေန ့ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေပါ့… မီးက်ီ..
အလံုးစံု ေကာင္းမြန္ၿပည့္စံုၿခင္း ဆိုတာ.. တကယ္ေတာ့အဲဒါပါပဲ…။
ႏိုဝင္ဘာ ၃ ၂၀၁၀
ညေန ၃း၅၈
ၿပတင္းတံခါးရဲ ့ ယင္းလိပ္က ကိ္်ဳး ပဲ့ပဲ့
ရိတ္ၿပီးခါစ စိမ္းရႊင္ရႊင္ ၿမက္ေပါက္ရိုင္းေတြ လည္း ပ်ံ ့ေန လြင့္ေန
ပူၿပင္း ခ်စ္ေတာက္ ေန ့လယ္ေခါင္တစ္္ခုမွာ
ငါေတာ့ နင့္ကိုပဲ သတိရေနပါတယ္.. မီးက်ီ
ငါ နင့္ကို သတိရေတာ့
ငါ အိမ္ကို သတိရ ပါတယ္..
ငါ အိမ္ကို သတိရေတာ့
ေကာ္ဖီနံ ့ ကရမက္ နဲ ့ သစ္သားေလွခါးအို ကိုသတိရတယ္
ဒီမွာဘက္ကို သတိရေတာ့
ဟိုမွာဘက္ကို သတိရ ၿပန္တယ္
ဒီလိုနဲ ့ ငါရွည္ရွည္ေဝးေဝး သတိရေနမိ္တယ္…။
ငါကိုယ္တိုင္ရဲ ့အရိပ္အေရာင္ေတြ
ဒီပူေလာင္ေလာင္ ေႏြ အခန္းထဲက ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ အိပ္ယာေပၚမွာ
အနားမွာ… ေရွ ့မွာ… ေနာက္မွာ
လူးလာတံု ့ေခါက္…
ငါဟာ ေသးသြားလိုက္ ၾကီးလာလိုက္ ေဖာင္းေနလိုက္ ပိန္ေနလိုက္
က်ဴ ့ံလိုက္ ကားလိုက္ ေလ်ာ့လိုက္ ပြားလိုက္…
ေႏြရာသီေပါင္း အခ်ီခ်ီ
ေမ့မလိုလိုနဲ ့မေမ့တဲ့ ေႏြရာသီေတြခ်ည္းပါ..။
အေကာင္အထည္ ဆုပ္ကိုင္မၿပႏိုင္ေပမယ့္လို ့ေသာကဆိုတာ..
ရင္ကိုေရာ ေက်ာကိုေရာ မ်က္စိကိုိေရာ နားကိုေရာ …
ေခါင္းေရာ ကိုယ္ေရာ ေၿခေရာ လက္ေရာ ပါးစပ္ေရာ…
အကုန္သိမ္း ေဆာ္ တာခ်ည္းပဲ…
သက္ေသ မထင္က်န္ခဲ့လို ့ နင္မယံုဘူးမဟုတ္လား မီးက်ီ…
သက္ေသ မရွိတဲ့အခါ ပိုေလာင္ၿမိဳက္ရတယ္
ေၿခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိနဲ ့ ေနၿပင္းၿပင္းေအာက္ ၿပာပုံေပၚ တစ္ေကာင္တည္းေလွ်ာက္ရတဲ့ ေသာကပါ..။
နင့္ကို ငါ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ရြတ္ၿပပါမယ္ မီးက်ီ..
“မၾကာခဏ ကမ ၻာေၿမကို မွန္းဆၾကည့္မိတယ္…” တဲ့***
“မၾကာခဏ ကမ ၻာေၿမကို မွန္းဆၾကည့္မိတယ္
ကၽြန္ေတာ္တို ့ တေတြ ၿဖစ္တည္လာၾကတဲ့ အက္တမ္ေတြရဲ့ မ်က္လံုးက တဆင့္ေပ့ါ..
အက္တမ္ေတြ ဆန္းပါေပ့
အက္တမ္ေတြ ေနရာတကာမွာ..
ကၽြန္ေတာ္မရွိ ခင္ဗ်ားမရွိ သေဘာတရားဆိုတာမရွိ
အစမရွိိ အလယ္မရွိ အဆံုးမရွိ…
တရုတ္ ဒ႑ာရီထဲက ငွက္ေတြလို…
ေတာင္ပံ တစ္ဖက္တည္းစီနဲ ့ ထူးဆန္းအ့ံဖြယ္ရာ အေကာင္ေပါက္ၾကလို ့
ခင္ဗ်ားနဲ ့ ကၽြန္ေတာ္.. မိုးၿမင့္မွာအတူတကြ ပ်ံသန္းရင္း
တစ္ဦး နဲ ့တစ္ဦး အိမ္ကိုၿပန္ဖို ့ကူညီၾကလို ့ ေပါ့….”
ဒီေႏြရာသီ ငါတို ့ အိမ္မၿပန္ႏိုင္ေသး ေပမယ့္..
နင့္ေတာင္ပံတစ္ဖက္ ခတ္သံရယ္… ငါ့ေတာင္ပံတစ္ဖက္ ခတ္သံရယ္..
ကမ ၻာေၿမေပၚ တဖ်တ္ဖ်တ္ အသံေပးရင္း..
မီးက်ီ..
ဒီေႏြရာသီကုန္ေတာ့မယ္တဲ့..
အဲဒါ ငါသိေနတယ္…။
***အေမရိကန္ ကဗ်ာဆရာ Dan Gerber ေရးဖြဲ ့ေသာ ကဗ်ာ Often I Imagine the Earth
(၁)
ဧရာဝတီကို ၿမင္ခဲ့ၿပီးခါမွ…
ငါတို ့ေတြ ဘယ္လိုလုပ္.. ဒီမွာ ဆက္ရပ္ေနႏိုင္ၾကဦးမွာလဲ...မီးက်ီ…။
အစၿပန္ရွာမရေအာင္ ေမ်ာပါသြားတဲ့
ဧရာဝတီရဲ ့ အက်ိဳးအေၾကေတြေလ…
အစအနေပါင္းမ်ားစြာ… အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာ.. သိန္းသန္းမက
ပင္လယ္ေတြထဲ ..စီးေႂကြြသြားကုန္ၾကၿပီ…
သမုဒၵရာေလးစင္းၾကား .နစ္စင္းၿမဳပ္ဝင္ သြားၾက ရွာေလၿပီ…။
မာခ့္တြိန္းက သူ ့ မစၥစၥပီကို စာတစ္အုပ္ ဖတ္မဝသလိုမ်ိဳး…
နင္လည္း ဧရာဝတီကို .ေသာက္ခဲ့ ခ်ိဳးခဲ့.. ကလူခဲ့ ၿမဴခဲ့…
ငါလည္း ဧရာဝတီကို .နမ္းခဲ့ ေပြ ့ခဲ့.. ထိခဲ့ ကိုင္ခဲ့…
သူတို ့လည္း ဧရာဝတီကို ..သံုးခဲ့ ခပ္ခဲ့…ရွာခဲ့ ေဖြခဲ့….
အို…..ခုေတာ့
အဲဒီ ဧရာဝတီဟာ ေနာက္ၿပန္စီးေနၿပီ…
ငါတို ့ေတြက..မစၥစၥပီမွာပဲ ..ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ရင္း.. ေမ့ ေမ့ သြားၾကၿပီလား….။
(၂)
မိတ္ကပ္ေလး.. တို ့ပတ္ေလး ရိုက္ေနတဲ့ အၿငိမ့္သမေလးရယ္
ကမ္းနဖူးမွာ တေႀကာ္ေႀကာ္ ေတးဆိုေနသတဲ့…..
ဧရာဝတီလည္း .ေၿမၿပိဳဖူးပါတယ္..
သစ္ပင္ကို ဆြဲမွီထားေပမယ့္လို ့… ဆံစကေလးကလြင့္လို ့... ႏွတ္ခမ္းေလးက ေသြးေၿခဥလို ့..
ၿဖစ္ေနခဲ့ရွာတဲ့ ...သားကေလးရယ္.. သားကေလးရယ္…တဲ့…။
ရွာေပးခ်င္သကြဲ ့…
မားမားမတ္မတ္ ရပ္လို ့ ဧရာဝတီဟာေလ..
ဒါေပမယ့္
အေရးအေၾကာင္း အၿပည့္နဲ ့ မြဲေၿခာက္ေၿခာက္ မ်က္ႏွာဟာ.. အိုလို ့..
သူ ့မ်က္ဝန္းက စိုလို ့..
ရွာေပးခ်င္သကြဲ ့ တဲ့ေလ…
ေနေလာင္ မဲေၿပာင္ေနတဲ့ ..ေက်ာၿပင္ရယ္နဲ ့…
အသားမာတက္ေနတဲ့..ေၿခဖေနာင့္ၾကမ္းၾကမ္း ေတြရယ္နဲ ့..
အေရခမ္း ရႈံ ့တြေနတဲ့ .လက္ေခ်ာင္းေတြရယ္နဲ ့…
အဲဒီသားကေလး ကိုပဲ..
ေရာကူၿမည္တမ္းေနေလရဲ ့…..။
(၃)
သူငယ္ခ်င္းတို ့ရယ္… မီးက်ီရယ္…
ကိုယ္လြတ္ရုန္းတယ္ဆိုတာ လြယ္ပါတယ္ကြယ္..
ဧရာဝတီကိုယ္တိုင္ သယ္ေမွ်ာသြားခဲ့ရရွာတဲ့..
သူ ့ရဲ ့အပိုင္းအစ ေတြ..
တစ္ခ်ိဳ ့တစ္ေလေလးသာ...ပင္လယ္ဝမွာ ေသာင္တင္ေနၾကရွာေပါ့..
ငါတို ့ေတြကေတာ့ . ဒီမွာပဲ .ေက်ာက္ခ်ရပ္ေနၾကတုန္းသတဲ့လား…။
(၄)
အစာအိမ္ ေဟာင္းေလာင္းနဲ ့ ဧရာဝတီဟာေလ..
သူ ့ကိုယ္သူ ေရလဲသန္ ့စင္..သနပ္ခါးေရႀကဲေလးဆင္ၿပီး
ငါတို ့ခ်ဥ္ၿခင္းမွန္သမွ်.. တၿပံဴးၿပံဴး နဲ ့ ေကၽြးဆဲေမြးဆဲပါကြဲ ့…
အာဟာရ တစ္စက္ေလးမွ မက်န္ေတာ့..
သူ ့ခမ်ာ ခ်ံဴးခ်ံဴးက် မက က်ခဲ့ေလၿပီ..
ဒါနဲ ့ေတာင္ ..သူဟာ ပ်ဴငွာရန္ေကာကြယ္….။
ေလေတြကလည္းၾကမ္းၾကမ္း ..ပင္လယ္ကလည္း ရမ္းရမ္း
သူတစ္ဦးတည္း ၾကံ ့ၾကံ႕ခံ ရင္ဆိုင္ေနေသးပါရဲ ့….
ယပ္ေတာင္ေလးတစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ ခတ္ေပးရံုနဲ ့ေတာ့
ပက္ၾကားအက္ေနတဲ့ သူ ့ရင္ဘတ္ဟာ
မေအးၿမႏိုင္ပါဘူး…။
(၅)
ကံကိုပံုခ်ၿပီး စုတ္တသပ္သပ္ မေနပါနဲ ့လား မီးက်ီရယ္…
အဲဒီ ဧရာဝတီဟာ
ငါတို ့ နင္တို ့ သူတုိ ့ထက္
အဆမတန္ေအာင္ပဲ ...သူေတာ္ေကာင္းဆန္လြန္းပါရဲ ့..
သူ ့ရင္ကိုခြာ..သူ ့ေက်ာကိုခင္းၿပီး.. အားလုံးကို နင္းေလွ်ာက္သြားေစတဲ့သူပါ…
ဒါေပမယ့္ေလ..
ေနဝင္ရီသေရာဆို...
ဧရာဝတီေပၚမွာ.. သားေခၚသံေတးသီခ်င္းေလး
ေဆြးၿမည့္ၿမည့္ .ရွိေနဦးမတဲ့...
ဧရာဝတီဟာ ဆိတ္ဆိတ္ေနၿပီး
အံႀကိတ္ အသံတိတ္ မ်က္ရည္က်ေနရွာရသတဲ့…
သူ ့ကိုယ္ကိုမွီၿပီး
ေတာက္ပရီလဲ့ ခဲ့တဲ့ မနက္ခင္းေတြလည္း
အေငြ ့တလူလူသာ..က်န္လို ့…
သူ ့ဆီ ဘာအလင္းမွ မသာေတာ့
ဧရာဝတီဟာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္နဲ ့
ဆူေဝစြာ အေမွာင္က်ေနဆဲေပါ့….။
(၆)
သူငယ္ခ်င္းတို ့ေရ… မီးက်ီေရ…
ဧရာဝတီကို ..ၿမင္ခဲ့ၿပီးခါမွ
ငါတို ့ေတြ.. ဒီမွာ.. ဘယ္လို စံုေပ ရပ္ေနၾကဦးမွာလဲ….။
သူ ့မ်က္ႏွာဟာ...နင့္မ်က္ႏွာပါပဲ…
သူ ့အသံဟာ..နင့္အသံပါပဲ…
သူ ့ေသြးခုန္ႏႈန္းဟာ ..နင့္ေသြးခုန္ႏႈန္းပါပဲ…
တကယ္ေတာ့ေလ…
ဧရာဝတီဆိုတာ….
နင့္ကိုယ္ထဲမွာ ဝင္စီးဆင္းေနတဲ့
ၿမစ္တစ္ၿမစ္…. နင္ကိုယ္တိုင္ပဲ ၿဖစ္ေနလို ့ေပါ့…..
မီးက်ီရယ္……။
ေၿမၿပင္မွာ ၾကယ္ေတြ
တလင္းလင္း တလက္လက္
တၿပိဳးၿပိဳး တၿပက္ၿပက္ နဲ ့…။
ဘယ္ေလာက္ပဲ
ဖံုးထား ဖိထား သိုထား ဝွက္ထား
ေလွာင္ထား ပိတ္ထား ခ်ဳပ္ထား ေႏွာင္ထား ပေစဦးေပါ ့…
ဘယ္ေလာက္ပဲ
အလင္းေရာင္ေတြ ဖယ္ထား ရွားထား ရွင္းထား လင္းထား ခံရတဲ့
ေန ့ေတြ ညေတြ ရွိေန ပေစဦးေပါ ့…
ဘယ္ေလာက္ပဲ
ခ်ိဳးထား ႏွိမ္ထား နင္းထား ေၿခထား
ေမွာင္အတိမွာ ႏွလံုးသားမ်ား
နာညည္းေနခဲ့ပေစဦးေပါ ့….
ေဟာဒီမွာ
ၾကယ္ေတြရယ္ေလ..
တလင္းလင္း တလက္လက္
တဖိတ္ဖိတ္ တေတာက္ေတာက္
တၿပိဳးၿပိဳး တၿပက္ၿပက္ နဲ ့…။
စက္တင္ဘာ ၂၀၀၇

ငါပိုင္ဆိုင္တာ..
ေဟာဒီစၾကဝဠာတစ္ခုလံုးမွာမွ
ကဗ်ာေရးတဲ့လက္တစ္စံုပါကြယ္..။
ၿပတင္းေပါက္မွာ စီးေနတာ
ေရခမ္းၿမစ္တစ္စင္းတဲ့..
ငါကႏၲာရ မွာစီးေနတာကေတာ့
အခ်စ္ခမ္းတဲ့ ႏွလံုးသားတစ္ခုပါ..
အမႈိိက္သရိုက္ေတြ ေၿမနီေၿမခဲေတြလည္းပါရဲ ့
အေရခြံလဲထားတဲ့ လူေတြလည္းပါရဲ ့..
ရႊံ ့ႏြံ၊ ေဗဒါေတြလည္းပါရဲ ့
ခရမ္းၿပာေရာင္ အၿပံဳးေတြလည္းပါရဲ ့
ေအာက္ဆံုးက မပ်က္သုဥ္းးတဲ့ ေက်ာက္ၿဖစ္ရုပ္ၾကြင္းေတြလည္းပါရဲ ့
မိုးမလင္းတဲ့ အလြမ္းခါးခါးေတြလည္းပါရဲ ့
ေမွာ္ပင္ရိုင္းေတြ ေက်ာက္စရစ္ေတြလည္းပါရဲ ့
အေရာင္စြန္းေနတဲ့ အခ်ိန္ဇယားေတြလည္းပါရဲ ့
အားလံုးေမ်ာေနၾက..ေရာေနၾက
အဲဒါေတြပဲ
ငါေတာ့ေကာက္ရထားခဲ့..။
ကံမေကာင္းမႈေတြ …ကံမေကာင္းမႈေတြ…
အခ်ိန္းအခ်က္နဲ ့မ်ား
ဒေရာေသာပါး ဝင္ေဆာင့္ေရာ့သလား..
ငါကိုယ္တိုင္က ကံမေကာင္းမႈမ်ားကို
ဆြဲေဆာင္ရာ….သံလိုက္တံုးၾကီးၿဖစ္ေနလို ့…။
အစစ္အမွန္ေပးလ်က္
အစစ္အမွန္ၿပန္မရဖန္မ်ားေတာ့
ငါ့မွာ..လက္က်န္အစစ္အမွန္ေလးေတာင္
ေပ်ာက္ပ်က္သြားေပါ့..။
အိုင္းစတိုင္းေၿပာတဲ့
စည္းနဲ ့ကမ္းနဲ ့တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ဒီစၾကဝဠာမွာ
စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ပရမ္းပတာ ၿဖစ္ေနတာငါ
လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ မရွိတာငါ..
သြမ္းရမ္းေတေလတာ ငါ..
ခံစားခ်က္ ေတြလည္း ခံစားရလြန္းလို ့
ခမ္းခမ္းသြားခဲ့..
မင္းတို ့ၿမင္ေစခ်င္တယ္…။
ခုေတာ့…. မနက္တိုင္းဟာ
အၿဖဴအမည္းၿဖစ္ေနတယ္..
မ်က္လံုးဖြင့္ၿပီးအိပ္ခဲ့လို ့ မ်က္လံုးပိတ္ၿပီးႏိုးထလာ
ဒီလိို အေရာင္နာ မနက္ခင္းမွာ
အႏွစ္ခ်ဳပ္ေတာ့
ငါ့ရင္ထဲ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ေသဆံုးေပါ့..။
နတ္ၿမစ္ထဲ ခုန္ခ်လို ့
လိုရာဆုၿပည့္ခြင့္ ရရင္
အတိတ္ေမ့တာေတာင္းမယ္
မၿမင္တတ္ မၾကားတတ္တာေတာင္းမယ္
စကားမေၿပာတတ္တာ ေတာင္းရင္
ပိုေကာင္္းမယ္ထင္ရဲ ့
ငါမပိုင္တဲ့ ေဟာဒီပါးစပ္နဲ ့
စကားလံုးေတြ..အၿပင္ထြက္ခြင့္ ေပးေရး မေပးေရး
စစ္ပြဲေတြတိုက္ေနရလို ့….။
ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၉၉၆
အခ်ိန္သည္လည္း ေက်ာ္ၿဖတ္ကူးသြားတဲ့.. ၿမစ္တစ္စင္းလို..
ငါကိုယ္တိုင္ ဟိုဖက္ကမ္းေရာက္သြားခဲ့ၿပီးေတာင္မွ
ဟိုဖက္ကမ္းကို ေရာက္ေနခဲ့မွန္းမသိခဲ့…။
ႏွစ္ႀကိမ္မဆင္းႏုိင္ေတာ့ ဘယ္ေရကိုဘယ္ေရမွန္းမသိ
ေယာင္ဝါးဝါးနဲ႔ ကမ္းသာဆင္းလုိက္ခဲ့ရၿပီ…။
လက္ခ်ဳိးေရလို႔ စိတ္ထဲမွာမွတ္
ငါ႔အသက္ ဘဝတစ္ဝက္က်ိဳးခဲ့ၿပီးေတာ့မွ
နင္ကအခ်စ္ဆိုတာကို မသိရေကာင္းေရာ႔လားတဲ႔…။
ငါ႔ကို ထုခဲ့ႏွက္ခဲ့ အႀကိမ္ႀကိမ္
ၿပံဳးခဲ့မဲ့ခဲ့ဖူးတဲ့…ေဟာဒီမ်က္ႏွာေပါင္းတစ္ေသာင္း
နင္ဘယ္ႏွယ့္လုိ႔…ေၿပာရက္ခဲ့သလားကြယ္…။
မသိလိုက္မသိဖာသာေနတိုင္း
ငါ..အာ႐ုံေတြမ႐ွိလို႔ နင္ထင္ရင္ မွားလိမ့္မယ္ “ မီးက်ီ”…။
ေနာက္ၿမစ္တစ္စင္းကို ငါမကူးခင္
နင့္ကို ဒီမွာတင္ ႏွုွတ္ဆက္လိုက္ပါ႔မယ္…
ငါေပးႏုိင္တာေတြေပးခဲ့ၿပီးေတာင္မွ
နင္မၿပည့္ဝေသးဘူး ထင္ခ်င္ေသးရင္လည္း ထင္က်န္ရစ္ပါေစေလ…
ငါကေတာ့ လွမ္းၿမင္ေနတုန္း လက္ၿပလိုက္ဦးမယ္…
က်န္ေနဦးရစ္ေတာ့ ဒီကမ္းပါးထိပ္ဆီမွာပဲ “မီးက်ီ” ရယ္…..
ေစ်းထဲမွာ
ငါးအရွင္လတ္လတ္ေတြ
ေရမရွိ ေရမထိ
ဗန္းထဲထည့္ ခ်ၿပထားေလရဲ ့..
အဲဒီမွာ
ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ကို သတိရမိတယ္
သူ ့မွာေတာ့
ေရခ်ိဴငါးသေလာက္နဲ ့ ငဖ်င္းကိုၿမင္ၿပီး
“လူၾကိဳက္နည္းတဲ့ေကာင္” ရွိခဲ့ဖူးလို ့ပါ..။
ေဟာဒီမွာက်
ငါးအရွင္လတ္လတ္ေတြ
တဖ်တ္ဖ်တ္လူးေနၾကပံု မ်ား..
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး
ဒီငါးေတြ အကုန္ဝယ္ၿပီး ေရထဲလႊတ္လိုက္ဖို ့
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး
အဲဒီငါးေတြ ကုန္စင္ေအာင္ ေရထဲၿပန္လႊတ္ေပးခဲ့ရင္ေတာင္
ေနာက္တေန ့ ေရာက္လာမယ့္ ငါးေတြအတြက္
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး
ကိုယ္တကယ္္မတတ္ႏိုင္ဘူး
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္တာေတြမ်ားလွၿပီ…။
‘ယဥ္ေက်းၿပီး အဓိပၸာယ္မဲ့တဲ့ စကားလံုးေတြ..’ တဲ့
William Butler Yeats က ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ထဲမွာ ေၿပာတယ္
အဲဒီစကားလံုးေတြနဲ ့ တြန္ ့ခ်ည္ ရႈံ ့ခ်ည္ ႏႈတ္ခမ္းေပါင္းမ်ားစြာ..ကိုယ္ၿဖတ္သန္းခဲ့ဖူးၿပီ..
မယဥ္ေက်းတဲ့..ေဟာဒီ ကိုယ့္ရဲ ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြဟာဆိုရင္ေလ..
အဓိပၸာယ္ရွိတာေတြလည္း ေၿပာၿပခ်င္ပါေသး သတဲ့..
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး…
ေလာကၾကီးထဲမွာ.. တံုးတိုက္က်ားကိုက္္ ေနထိုင္ရင္း
လူတစ္ေယာက္စ..ႏွစ္ေယာက္စေလး ေလာက္ေတာင္
ေပ်ာ္ရႊင္သာယာေအာင္ ကိုယ္မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ဘူး
အဲဒီ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ဆိုတာဟာ
ဝတၳဳ ပစၥည္းၿဖစ္ခဲ့ရင္
ကိုယ့္ရွိစုမဲ့စုေတြ အားလံုးနဲ ့..အမ်ားၾကီးဝယ္ေပးခ်င္ပါရဲ ့
ခုေတာ့ ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး
လမ္းေလွ်ာက္တိုင္း ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ေမာ့ ၾကည့္တာ
မ်က္ရည္ ေရတိမ္မွာ နစ္သြားမွာစိုးေနလို ့ပါ..
ေရွ ့ကလာသူ ဘယ္သူ ဘယ္ဝါ
ကိုယ္မသိလိုက္ မၿမင္လိုက္မိဘူး
ၾကာၾကာ မဝါးလည္း ခါးမွန္းေတာ့သိပါရဲ ့..
ကိုယ့္ကိုခ်စ္ခင္ လို ့
အိမ္အေမး လာၾကသူေတြကိုေတာင္
ကဗ်ာတစ္စ စာတစ္စ
လင္ပန္းစုတ္ၾကီးထဲ
မသပ္မရပ္ စုေကာက္ထည့္ၿပီး
ေကၽြးခ်င္ ေမြးခ်င္မိေနတာ ကလြဲလို ့
ဘာဆိုဘာမွ မတည္ခင္းလိုက္ႏိုင္ဘူး
ကမ ၻာၾကီးမီးေလာင္ေနတာ ၿမင္ရတယ္္
သားေကာင္ေတြလည္း ခုဆို ကုန္ေလာက္ေရာေပါ့..
ဒီကမ ၻာတစ္ခုထဲမွာပဲ …ကိုယ္ရွိေနပါလ်က္နဲ ့
ေလမပင့္ေအာင္ေတာင္.. မကူေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး
သူ ့ကိုခ်စ္လ်က္နဲ ့
သူေသၿပီး ႏွစ္သံုးဆယ္ မွာမွ ကိုယ္ေမြးတယ္..
သူမရွိေတာ့.. ခု ကိုယ္တို ့တေတြ ဒုကၡ ဆိုးဆိုး ေတြ ့ၿပီေပါ့
အဲဒီဒုကၡ ပင္လယ္ေဝေနတဲ့ အေၾကာင္း
ကိုယ့္ရင္ဘတ္စည္တီးၿပီး
သူ ့အိမ္ေရွ ့မွာေတာင္ ေအာ္မေၿပာၿပႏိုင္ေတာ့ဘူး..
ဘုရားသခင္ကိုခ်ည္း အၿပစ္မပံုခ်ပါနဲ ့..
သူလည္း တတ္သေလာက္ေတာ့ ဖန္ဆင္း ေပးခဲ့ရွာမွာပါ..
ဒါေပမယ့္..
လူၿဖစ္လာၿပီး ေတာ့မွ
ႏွလံုးသားနဲ ့ ဦးေႏွာက္္ကို
လက္ဝါးၾကီး အအုပ္ခံ ထားရတဲ့သူ ေတြရွိတယ္
လူဆိုတဲ့ သေဘာသဘာဝ ေလးကိုေတာင္
မကာကြယ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး
ႏွလံုးသားနဲ ့ ဦးေႏွာက္္
ၾကီးလြန္း ထြားလြန္း သန္မာလြန္း ရင္လည္း
အလိုမပါ ဘဲ
နံရံ တဖက္ၿခားကို ေရာက္ေရာက္သြားသူေတြခ်ည္း ေပါ့..
အဲဒါ ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး
…
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး
…
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး
…
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ဘူး
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္တာေတြ တကယ္ကို မ်ားတယ္…။
ခုေတာ့
ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း
ေစ်းလည္ေခါင္မွာရပ္လို ့…
ခုနက ငါးေတြဆီ..မ်က္လံုး ခဏခဏ ေရာက္ပါရဲ ့…
တဗြက္ဗြက္ ေအာ္ၿမည္ ထေနတဲ့ဆီပူပူမွာ..
အေရခြံလန္ေအာင္ အေၾကာ္ခံရမွာလား..
ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ေရေႏြးအိုးထဲ
ၿမဳပ္ကနဲ ေပၚကနဲ အၿပဳတ္ခံၾကရမွာလား
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္တာေတြ..
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း
အေသအခ်ာ မေတြးလိုက္ႏိုင္ေသးခင္မွာပဲ..
ငါးတစ္ေကာင္ကို ဇက္ကနဲ ဆြဲလို ့ယူသြားခဲ့ၿပီ
ကိုယ့္ေဘးမွာ….
..
‘ခြပ္ကနဲ’ ပဲတဲ့….။
..
..
ကိုယ္မတတ္ႏိုင္လိုက္ဘူး…။