(၁)
ဧရာဝတီကို ၿမင္ခဲ့ၿပီးခါမွ…
ငါတို ့ေတြ ဘယ္လိုလုပ္.. ဒီမွာ ဆက္ရပ္ေနႏိုင္ၾကဦးမွာလဲ...မီးက်ီ…။
အစၿပန္ရွာမရေအာင္ ေမ်ာပါသြားတဲ့
ဧရာဝတီရဲ ့ အက်ိဳးအေၾကေတြေလ…
အစအနေပါင္းမ်ားစြာ… အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာ.. သိန္းသန္းမက
ပင္လယ္ေတြထဲ ..စီးေႂကြြသြားကုန္ၾကၿပီ…
သမုဒၵရာေလးစင္းၾကား .နစ္စင္းၿမဳပ္ဝင္ သြားၾက ရွာေလၿပီ…။
မာခ့္တြိန္းက သူ ့ မစၥစၥပီကို စာတစ္အုပ္ ဖတ္မဝသလိုမ်ိဳး…
နင္လည္း ဧရာဝတီကို .ေသာက္ခဲ့ ခ်ိဳးခဲ့.. ကလူခဲ့ ၿမဴခဲ့…
ငါလည္း ဧရာဝတီကို .နမ္းခဲ့ ေပြ ့ခဲ့.. ထိခဲ့ ကိုင္ခဲ့…
သူတို ့လည္း ဧရာဝတီကို ..သံုးခဲ့ ခပ္ခဲ့…ရွာခဲ့ ေဖြခဲ့….
အို…..ခုေတာ့
အဲဒီ ဧရာဝတီဟာ ေနာက္ၿပန္စီးေနၿပီ…
ငါတို ့ေတြက..မစၥစၥပီမွာပဲ ..ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ရင္း.. ေမ့ ေမ့ သြားၾကၿပီလား….။
(၂)
မိတ္ကပ္ေလး.. တို ့ပတ္ေလး ရိုက္ေနတဲ့ အၿငိမ့္သမေလးရယ္
ကမ္းနဖူးမွာ တေႀကာ္ေႀကာ္ ေတးဆိုေနသတဲ့…..
ဧရာဝတီလည္း .ေၿမၿပိဳဖူးပါတယ္..
သစ္ပင္ကို ဆြဲမွီထားေပမယ့္လို ့… ဆံစကေလးကလြင့္လို ့... ႏွတ္ခမ္းေလးက ေသြးေၿခဥလို ့..
ၿဖစ္ေနခဲ့ရွာတဲ့ ...သားကေလးရယ္.. သားကေလးရယ္…တဲ့…။
ရွာေပးခ်င္သကြဲ ့…
မားမားမတ္မတ္ ရပ္လို ့ ဧရာဝတီဟာေလ..
ဒါေပမယ့္
အေရးအေၾကာင္း အၿပည့္နဲ ့ မြဲေၿခာက္ေၿခာက္ မ်က္ႏွာဟာ.. အိုလို ့..
သူ ့မ်က္ဝန္းက စိုလို ့..
ရွာေပးခ်င္သကြဲ ့ တဲ့ေလ…
ေနေလာင္ မဲေၿပာင္ေနတဲ့ ..ေက်ာၿပင္ရယ္နဲ ့…
အသားမာတက္ေနတဲ့..ေၿခဖေနာင့္ၾကမ္းၾကမ္း ေတြရယ္နဲ ့..
အေရခမ္း ရႈံ ့တြေနတဲ့ .လက္ေခ်ာင္းေတြရယ္နဲ ့…
အဲဒီသားကေလး ကိုပဲ..
ေရာကူၿမည္တမ္းေနေလရဲ ့…..။
(၃)
သူငယ္ခ်င္းတို ့ရယ္… မီးက်ီရယ္…
ကိုယ္လြတ္ရုန္းတယ္ဆိုတာ လြယ္ပါတယ္ကြယ္..
ဧရာဝတီကိုယ္တိုင္ သယ္ေမွ်ာသြားခဲ့ရရွာတဲ့..
သူ ့ရဲ ့အပိုင္းအစ ေတြ..
တစ္ခ်ိဳ ့တစ္ေလေလးသာ...ပင္လယ္ဝမွာ ေသာင္တင္ေနၾကရွာေပါ့..
ငါတို ့ေတြကေတာ့ . ဒီမွာပဲ .ေက်ာက္ခ်ရပ္ေနၾကတုန္းသတဲ့လား…။
(၄)
အစာအိမ္ ေဟာင္းေလာင္းနဲ ့ ဧရာဝတီဟာေလ..
သူ ့ကိုယ္သူ ေရလဲသန္ ့စင္..သနပ္ခါးေရႀကဲေလးဆင္ၿပီး
ငါတို ့ခ်ဥ္ၿခင္းမွန္သမွ်.. တၿပံဴးၿပံဴး နဲ ့ ေကၽြးဆဲေမြးဆဲပါကြဲ ့…
အာဟာရ တစ္စက္ေလးမွ မက်န္ေတာ့..
သူ ့ခမ်ာ ခ်ံဴးခ်ံဴးက် မက က်ခဲ့ေလၿပီ..
ဒါနဲ ့ေတာင္ ..သူဟာ ပ်ဴငွာရန္ေကာကြယ္….။
ေလေတြကလည္းၾကမ္းၾကမ္း ..ပင္လယ္ကလည္း ရမ္းရမ္း
သူတစ္ဦးတည္း ၾကံ ့ၾကံ႕ခံ ရင္ဆိုင္ေနေသးပါရဲ ့….
ယပ္ေတာင္ေလးတစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ ခတ္ေပးရံုနဲ ့ေတာ့
ပက္ၾကားအက္ေနတဲ့ သူ ့ရင္ဘတ္ဟာ
မေအးၿမႏိုင္ပါဘူး…။
(၅)
ကံကိုပံုခ်ၿပီး စုတ္တသပ္သပ္ မေနပါနဲ ့လား မီးက်ီရယ္…
အဲဒီ ဧရာဝတီဟာ
ငါတို ့ နင္တို ့ သူတုိ ့ထက္
အဆမတန္ေအာင္ပဲ ...သူေတာ္ေကာင္းဆန္လြန္းပါရဲ ့..
သူ ့ရင္ကိုခြာ..သူ ့ေက်ာကိုခင္းၿပီး.. အားလုံးကို နင္းေလွ်ာက္သြားေစတဲ့သူပါ…
ဒါေပမယ့္ေလ..
ေနဝင္ရီသေရာဆို...
ဧရာဝတီေပၚမွာ.. သားေခၚသံေတးသီခ်င္းေလး
ေဆြးၿမည့္ၿမည့္ .ရွိေနဦးမတဲ့...
ဧရာဝတီဟာ ဆိတ္ဆိတ္ေနၿပီး
အံႀကိတ္ အသံတိတ္ မ်က္ရည္က်ေနရွာရသတဲ့…
သူ ့ကိုယ္ကိုမွီၿပီး
ေတာက္ပရီလဲ့ ခဲ့တဲ့ မနက္ခင္းေတြလည္း
အေငြ ့တလူလူသာ..က်န္လို ့…
သူ ့ဆီ ဘာအလင္းမွ မသာေတာ့
ဧရာဝတီဟာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္နဲ ့
ဆူေဝစြာ အေမွာင္က်ေနဆဲေပါ့….။
(၆)
သူငယ္ခ်င္းတို ့ေရ… မီးက်ီေရ…
ဧရာဝတီကို ..ၿမင္ခဲ့ၿပီးခါမွ
ငါတို ့ေတြ.. ဒီမွာ.. ဘယ္လို စံုေပ ရပ္ေနၾကဦးမွာလဲ….။
သူ ့မ်က္ႏွာဟာ...နင့္မ်က္ႏွာပါပဲ…
သူ ့အသံဟာ..နင့္အသံပါပဲ…
သူ ့ေသြးခုန္ႏႈန္းဟာ ..နင့္ေသြးခုန္ႏႈန္းပါပဲ…
တကယ္ေတာ့ေလ…
ဧရာဝတီဆိုတာ….
နင့္ကိုယ္ထဲမွာ ဝင္စီးဆင္းေနတဲ့
ၿမစ္တစ္ၿမစ္…. နင္ကိုယ္တိုင္ပဲ ၿဖစ္ေနလို ့ေပါ့…..
မီးက်ီရယ္……။
No comments:
Post a Comment