ၿပတင္းတံခါးရဲ ့ ယင္းလိပ္က ကိ္်ဳး ပဲ့ပဲ့
ရိတ္ၿပီးခါစ စိမ္းရႊင္ရႊင္ ၿမက္ေပါက္ရိုင္းေတြ လည္း ပ်ံ ့ေန လြင့္ေန
ပူၿပင္း ခ်စ္ေတာက္ ေန ့လယ္ေခါင္တစ္္ခုမွာ
ငါေတာ့ နင့္ကိုပဲ သတိရေနပါတယ္.. မီးက်ီ
ငါ နင့္ကို သတိရေတာ့
ငါ အိမ္ကို သတိရ ပါတယ္..
ငါ အိမ္ကို သတိရေတာ့
ေကာ္ဖီနံ ့ ကရမက္ နဲ ့ သစ္သားေလွခါးအို ကိုသတိရတယ္
ဒီမွာဘက္ကို သတိရေတာ့
ဟိုမွာဘက္ကို သတိရ ၿပန္တယ္
ဒီလိုနဲ ့ ငါရွည္ရွည္ေဝးေဝး သတိရေနမိ္တယ္…။
ငါကိုယ္တိုင္ရဲ ့အရိပ္အေရာင္ေတြ
ဒီပူေလာင္ေလာင္ ေႏြ အခန္းထဲက ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ အိပ္ယာေပၚမွာ
အနားမွာ… ေရွ ့မွာ… ေနာက္မွာ
လူးလာတံု ့ေခါက္…
ငါဟာ ေသးသြားလိုက္ ၾကီးလာလိုက္ ေဖာင္းေနလိုက္ ပိန္ေနလိုက္
က်ဴ ့ံလိုက္ ကားလိုက္ ေလ်ာ့လိုက္ ပြားလိုက္…
ေႏြရာသီေပါင္း အခ်ီခ်ီ
ေမ့မလိုလိုနဲ ့မေမ့တဲ့ ေႏြရာသီေတြခ်ည္းပါ..။
အေကာင္အထည္ ဆုပ္ကိုင္မၿပႏိုင္ေပမယ့္လို ့ေသာကဆိုတာ..
ရင္ကိုေရာ ေက်ာကိုေရာ မ်က္စိကိုိေရာ နားကိုေရာ …
ေခါင္းေရာ ကိုယ္ေရာ ေၿခေရာ လက္ေရာ ပါးစပ္ေရာ…
အကုန္သိမ္း ေဆာ္ တာခ်ည္းပဲ…
သက္ေသ မထင္က်န္ခဲ့လို ့ နင္မယံုဘူးမဟုတ္လား မီးက်ီ…
သက္ေသ မရွိတဲ့အခါ ပိုေလာင္ၿမိဳက္ရတယ္
ေၿခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိနဲ ့ ေနၿပင္းၿပင္းေအာက္ ၿပာပုံေပၚ တစ္ေကာင္တည္းေလွ်ာက္ရတဲ့ ေသာကပါ..။
နင့္ကို ငါ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ရြတ္ၿပပါမယ္ မီးက်ီ..
“မၾကာခဏ ကမ ၻာေၿမကို မွန္းဆၾကည့္မိတယ္…” တဲ့***
“မၾကာခဏ ကမ ၻာေၿမကို မွန္းဆၾကည့္မိတယ္
ကၽြန္ေတာ္တို ့ တေတြ ၿဖစ္တည္လာၾကတဲ့ အက္တမ္ေတြရဲ့ မ်က္လံုးက တဆင့္ေပ့ါ..
အက္တမ္ေတြ ဆန္းပါေပ့
အက္တမ္ေတြ ေနရာတကာမွာ..
ကၽြန္ေတာ္မရွိ ခင္ဗ်ားမရွိ သေဘာတရားဆိုတာမရွိ
အစမရွိိ အလယ္မရွိ အဆံုးမရွိ…
တရုတ္ ဒ႑ာရီထဲက ငွက္ေတြလို…
ေတာင္ပံ တစ္ဖက္တည္းစီနဲ ့ ထူးဆန္းအ့ံဖြယ္ရာ အေကာင္ေပါက္ၾကလို ့
ခင္ဗ်ားနဲ ့ ကၽြန္ေတာ္.. မိုးၿမင့္မွာအတူတကြ ပ်ံသန္းရင္း
တစ္ဦး နဲ ့တစ္ဦး အိမ္ကိုၿပန္ဖို ့ကူညီၾကလို ့ ေပါ့….”
ဒီေႏြရာသီ ငါတို ့ အိမ္မၿပန္ႏိုင္ေသး ေပမယ့္..
နင့္ေတာင္ပံတစ္ဖက္ ခတ္သံရယ္… ငါ့ေတာင္ပံတစ္ဖက္ ခတ္သံရယ္..
ကမ ၻာေၿမေပၚ တဖ်တ္ဖ်တ္ အသံေပးရင္း..
မီးက်ီ..
ဒီေႏြရာသီကုန္ေတာ့မယ္တဲ့..
အဲဒါ ငါသိေနတယ္…။
***အေမရိကန္ ကဗ်ာဆရာ Dan Gerber ေရးဖြဲ ့ေသာ ကဗ်ာ Often I Imagine the Earth
